موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه فصلنامه مطالعات و تحقیقات در علوم رفتاری 2717-1345 7 4 2025 10 03 Investigating the Relationship Between Social Order and Security and the Level of Clinical Anxiety in Urban Areas بررسی رابطه بین نظم و امنیت در جامعه و سطح اضطراب بالینی در مناطق شهری 22 28 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA سارا گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام، ایلام، ایران زهرا گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران شیما گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران 2025 04 25 This study aimed to investigate the relationship between social order and security and the level of clinical anxiety in urban areas. A descriptive-correlational, multi-stage research design was employed. The statistical population consisted of 1,250 residents from 15 districts of Tehran (categorized based on urban order indices and crime rates), selected through stratified cluster sampling. Data were collected using the Urban Order Index Questionnaire (covering five dimensions: cleanliness, social surveillance, physical surveillance, traffic order, and public space order), the Fear-of-Crime Security Index, and the Clinical Anxiety Questionnaire (with a content validity of 0.89 and a test-retest reliability of 0.87). Data were analyzed using independent t-tests, one-way ANOVA, Pearson correlation, multiple linear regression, and path analysis (via SPSS and AMOS software). The results showed that urban order was not significantly aligned with clinical anxiety levels (r = −0.12, p = 0.08); however, fear of crime served as a strong predictor of anxiety (β = 0.47, p < 0.001). The relationship between order and anxiety was significantly mediated by fear of crime (β = −0.21, p < 0.01). Path analysis indicated that public space order and social surveillance are key components in mitigating fear of crime (β = 0.38 and 0.44, respectively, p < 0.001). The final model was confirmed with favorable goodness-of-fit indices (χ²/df = 2.03, CFI = 0.95, RMSEA = 0.039). This study emphasizes that while order alone does not have a direct effect on anxiety, it plays a significant indirect role in reducing clinical anxiety in urban environments by fostering a sense of security. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین نظم و امنیت در جامعه و سطح اضطراب بالینی در مناطق شهری انجام شد. طراحی پژوهش توصیفی-همبستگی و چندمرحله‌ای بود. جامعه آماری شامل ۱۲۵۰ نفر از ساکنان ۱۵ منطقه شهر تهران (طبقه‌بندی‌شده بر اساس شاخص نظم شهری و نرخ جرم) بود که با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای خوشه‌ای انتخاب گردیدند. ابزارهای جمع‌آوری داده شامل: پرسشنامه شاخص نظم شهری با پنج بعد (نظافت، نظارت اجتماعی، نظارت فیزیکی، نظم حمل‌ونقل و نظم فضای عمومی)، پرسشنامه شاخص امنیت ترس و پرسشنامه اضطراب بالینی با اعتبار محتوایی ۰.۸۹ و پایایی آزمون-مجدد ۰.۸۷. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t مستقل، ANOVA یک‌طرفه، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل مسیر (با نرم‌افزار SPSS و AMOS) انجام شد. نتایج نشان داد که نظم شهری به‌صورت معناداری با سطح اضطراب بالینی هم‌راستا نیست (r = −0.12, p = 0.08)، اما امنیت ترس به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی اضطراب عمل کرد (β = 0.47, p < 0.001)؛ رابطه بین نظم و اضطراب از طریق امنیت ترس به‌صورت میانجی‌گری معنادار (β = −0.21, p < 0.01) می‌گذشت؛ تحلیل مسیر نشان داد که نظم فضای عمومی و نظارت اجتماعی مؤلفه‌های کلیدی در کاهش امنیت ترس هستند (β = 0.38و 0.44 به‌ترتیب، p < 0.001)؛ مدل نهایی با شاخص‌های برازش مناسب (χ²/df = 2.03, CFI = 0.95, RMSEA = 0.039) تأیید شد. این پژوهش تأکید می‌کند که نظم به‌تنهایی تأثیر مستقیمی بر اضطراب ندارد، اما از طریق ایجاد حس امنیت، نقش غیرمستقیم قابل‌توجهی در کاهش اضطراب بالینی در محیط‌های شهری ایفا می‌کند.

/downloadfilepdf/12141