این پژوهش با هدف بررسی کارایی مدل‌های خانواده‌درمانی در مداخلات اختلالات خوردن (مثل بی‌اشتهایی عصبی، بی‌نظارتی خوردن و بی‌نظمی خوردن روان‌شناختی) و همچنین اختلالات روانی مرتبط (مانند افسردگی، اضطراب و اعتیاد) انجام شد. در این مطالعه ترکیبی (ترکیبی کیفی-کمی)، از روش مطالعه توصیفی-تحلیلی و پیوندی با طراحی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل ۶۰ بیمار مبتلا به اختلالات خوردن (۳۰ نفر در گروه مداخله و ۳۰ نفر در گروه کنترل) بودند که به‌صورت تصادفی انتخاب گردیدند. مداخله شامل ۱۲ جلسه خانواده‌درمانی مبتنی بر مدل‌های ساختاری، سیستمی و تاب‌آوری‌محور بود. ابزارهای ارزیابی شامل پرسشنامه تشخیصی اختلالات خوردن (EDDS)، مقیاس افسردگی بک (BDI-II)، مقیاس اضطراب استاندارد (STAI) و پرسشنامه خانواده‌سازی (FAD) بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری آماری توصیفی (میانگین، انحراف معیار)، آزمون تی زوج‌شده، آزمون من-ویتنی و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از مداخله، بهبود معناداری در شدت علائم اختلالات خوردن (p < 0.001)، افسردگی (p = 0.002) و اضطراب (p = 0.008) در گروه مداخله مشاهده شد، در حالی که در گروه کنترل بهبود معناداری گزارش نشد. همچنین، بهبود عملکرد خانوادگی (p < 0.001) و افزایش تاب‌آوری خانوادگی (p = 0.003) به‌طور معناداری در گروه مداخله رخ داد. نتایج رگرسیون چندگانه حاکی از آن بود که مدل ساختاری و تاب‌آوری‌محور بیشترین توان پیش‌بینی‌کنندگی را در بهبود علائم اختلالات خوردن داشتند. این یافته‌ها حاکی از کارایی بالا و پایدار مدل‌های خانواده‌درمانی به‌عنوان مداخله‌ای جامع و چندبعدی در مدیریت اختلالات خوردن و اختلالات روانی مرتبط است.

خانواده‌درمانی اختلالات خوردن اختلالات روانی مداخله روان‌شناختی تاب‌آوری خانوادگی.