این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی دوره‌های آموزش بزرگسالان از طریق تکنیک‌های روان‌سنجی انجام شد. جامعه آماری شامل ۳۲۰ شرکت‌کننده بزرگسال (۱۸–۶۵ سال) در ۱۲ مرکز آموزشی شهر تهران بود که به‌صورت طبقه‌ای تصادفی انتخاب گردیدند. طراحی پژوهش ترکیبی (ترکیبی از کمی و کیفی) و روش جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه روان‌سنجی استاندارد (شامل مقیاس انگیزش یادگیری، خودکارآمدی آموزشی و رضایت شغلی)، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و مشاهده عملکرد عملی در محیط آموزشی بود. داده‌های کمی با استفاده از آزمون‌های آماری t مستقل، ANOVA یک‌طرفه و رگرسیون چندمتغیری تحلیل شدند؛ داده‌های کیفی نیز با روش تحلیل محتوای تماتیک و با نرم‌افزار NVivo کدگذاری و تفسیر شدند. یافته‌ها نشان دادند که اثربخشی آموزش با افزایش خودکارآمدی (β = 0.42, p < 0.001) و انگیزش یادگیری (β = 0.38, p < 0.001) به‌طور معناداری مرتبط است. همچنین، رضایت شغلی به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی رضایت آموزشی (β = 0.51, p < 0.001) شناسایی شد. نتایج کلیدی تأکید می‌کنند که تکنیک‌های روان‌سنجی نه‌تنها ابزاری برای سنجش، بلکه مکانیسمی برای بازخورد فوری و بهینه‌سازی فرآیند آموزش در سطح فردی و گروهی هستند.

روان‌سنجی آموزش بزرگسالان خودکارآمدی آموزشی انگیزش یادگیری رضایت شغلی.