این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش ورزش بر عملکرد شناختی در سالمندان انجام شده است. با افزایش سن، کاهش عملکرد شناختی یک چالش مهم محسوب می‌شود که می‌تواند بر کیفیت زندگی سالمندان تأثیر منفی بگذارد. ورزش به عنوان یک مداخله غیردارویی، پتانسیل بالایی در حفظ و بهبود عملکرد شناختی در این گروه سنی دارد. این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده بود. 90 سالمند (60 تا 75 سال) بدون سابقه بیماری‌های عصبی و روانپزشکی، به طور تصادفی به سه گروه (گروه ورزش هوازی، گروه ورزش مقاومتی و گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه ورزش هوازی به مدت 12 هفته، سه بار در هفته در جلسات 30 دقیقه‌ای در فعالیت‌های هوازی (مانند پیاده‌روی سریع و دوچرخه‌سواری) شرکت کردند. گروه ورزش مقاومتی نیز به مدت 12 هفته، سه بار در هفته در جلسات 30 دقیقه‌ای در تمرینات مقاومتی (با استفاده از وزن بدن و دستگاه‌های بدنسازی سبک) شرکت کردند. گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکردند و به فعالیت‌های روزمره خود ادامه دادند. عملکرد شناختی شرکت‌کنندگان با استفاده از آزمون‌های استاندارد ارزیابی شناختی (شامل آزمون حافظه کلامی، آزمون توجه و آزمون عملکردهای اجرایی) در قبل و بعد از مداخله اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و آزمون‌های آماری توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و استنباطی با اندازه‌گیری‌های تکراری، تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. سطح معناداری 0.05 در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که هر دو گروه ورزش هوازی و ورزش مقاومتی، در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در نمرات آزمون‌های حافظه کلامی (P<0.01)، توجه (P<0.05) و عملکردهای اجرایی (P<0.001) داشتند. همچنین، بین دو گروه ورزش هوازی و مقاومتی در میزان بهبود عملکرد شناختی تفاوت معناداری مشاهده نشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که هر دو نوع ورزش هوازی و مقاومتی می‌توانند به طور مؤثری عملکرد شناختی در سالمندان را بهبود بخشند.

سالمندان عملکرد شناختی کارآزمایی بالینی ورزش هوازی ورزش مقاومتی.