این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین نظم و امنیت در جامعه و سطح اضطراب بالینی در مناطق شهری انجام شد. طراحی پژوهش توصیفی-همبستگی و چندمرحله‌ای بود. جامعه آماری شامل ۱۲۵۰ نفر از ساکنان ۱۵ منطقه شهر تهران (طبقه‌بندی‌شده بر اساس شاخص نظم شهری و نرخ جرم) بود که با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای خوشه‌ای انتخاب گردیدند. ابزارهای جمع‌آوری داده شامل: پرسشنامه شاخص نظم شهری با پنج بعد (نظافت، نظارت اجتماعی، نظارت فیزیکی، نظم حمل‌ونقل و نظم فضای عمومی)، پرسشنامه شاخص امنیت ترس و پرسشنامه اضطراب بالینی با اعتبار محتوایی ۰.۸۹ و پایایی آزمون-مجدد ۰.۸۷. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t مستقل، ANOVA یک‌طرفه، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل مسیر (با نرم‌افزار SPSS و AMOS) انجام شد. نتایج نشان داد که نظم شهری به‌صورت معناداری با سطح اضطراب بالینی هم‌راستا نیست (r = −0.12, p = 0.08)، اما امنیت ترس به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی اضطراب عمل کرد (β = 0.47, p < 0.001)؛ رابطه بین نظم و اضطراب از طریق امنیت ترس به‌صورت میانجی‌گری معنادار (β = −0.21, p < 0.01) می‌گذشت؛ تحلیل مسیر نشان داد که نظم فضای عمومی و نظارت اجتماعی مؤلفه‌های کلیدی در کاهش امنیت ترس هستند (β = 0.38و 0.44 به‌ترتیب، p < 0.001)؛ مدل نهایی با شاخص‌های برازش مناسب (χ²/df = 2.03, CFI = 0.95, RMSEA = 0.039) تأیید شد. این پژوهش تأکید می‌کند که نظم به‌تنهایی تأثیر مستقیمی بر اضطراب ندارد، اما از طریق ایجاد حس امنیت، نقش غیرمستقیم قابل‌توجهی در کاهش اضطراب بالینی در محیط‌های شهری ایفا می‌کند.

نظم شهری امنیت ترس اضطراب بالینی شهرسازی روان‌شناختی